Het verhaal van Rita

6 december 2023, ik begeleid mijn oudste zoon Wim in zijn keuze tot euthanasie. Onze Wim is 36 jaar.  We doorlopen dit proces samen, noem het de ultieme vorm van moederliefde, ik kan dit aan, denk ik dan…

2024 ik ga door, sterk zijn, maar ik zat vast in een enorm verdriet waaraan ik niet toe gaf en ik ging dit rationeel wel plaatsen. Niet dus, mijn hart was een steen geworden, die muur errond ging ik zeker niet afbreken, een groter verdriet zou mij toch niet meer overkomen. We doen door!

Gelukkig kwam ik tot het ‘besef’ dat dit niet de juiste manier was. Gelukkig werd ik op de juiste manier geleid en kwam ik bij Marianne terecht. Ik geloof niet in toeval, ik werd naar haar gestuurd.

Eerste ontmoeting, ik doe mijn verhaal alsof ik het verhaal van een vreemde vertel, geen emotie, geen tranen. Dankzij Marianne heb ik geleerd naar mijn gevoelens te luisteren, tot mezelf te komen, met gevoel te handelen en niet zoals ik gewend was, met het verstand, alles doordacht.

Marianne heeft me geleerd dat ik veilig kan zijn bij mezelf, dat ik mijn verdriet moet toelaten en er vanuit mijn gevoel, mijn hart moet mee omgaan en niet vanuit mijn verstand. Verdriet toelaten vraagt heel veel energie maar het is zo bevrijdend. Ik liet het verdriet toe, rauw verdriet, hevige huilbuien. Marianne gaf me de kapstok waaraan ik me kan vastklampen, ik leerde me te hullen in warmte en creëerde voor mezelf een veilige plaats waar ik steeds naartoe kan waardoor ik zonder angst mijn verdriet kan toelaten, met heel veel warme emoties.

Dank je wel Marianne, jij hebt me geleerd al mijn emoties te omarmen, ik heb me nooit eerder zo veilig gevoeld bij mezelf, met onze Wim zeer dicht bij mij.

Marianne heeft me geleerd dat ik in de eerste plaats vanuit mijn kern, vanuit mijn diepste innerlijke het gemis moet toelaten, leren omarmen. Samen met Marianne leerde ik me volledig te ontspannen en me te begeven naar een voor mij zeer veilige plaats.   

De muur rond mijn hart is afgebroken en mijn hart voelt weer zeer warm aan. Onze Wim is voor altijd veilig dicht bij mij. Zijn energie is steeds aanwezig. We wandelen nu niet meer fysiek samen maar waar ik ga, gaat hij steeds met een zeer warm gevoel met me mee.  

Rita Duson