In 2024 werd ik als enige zoon geconfronteerd met de dementie van mijn 79-jarige moeder. De eens zo zelfstandige, sterke en slimme vrouw werd slechts een schim van zichzelf. Dit was zeer confronterend en was een zware klap voor mijn vader en voor het gezin in zijn totaliteit. Ik was de weg kwijt en ik was emotioneel volledig uit balans. Hoe ga ik hier als gevoelsmens mee om, hoe ga ik dit aanpakken en vooral waarom moet zij dit overkomen?  Veel vragen en heel veel intens verdriet maakten zich meester van mij en namen mij in een stevige greep.  Hard werken - onder welke vorm dan ook en altijd bezig zijn - was voor mij vluchten voor hetgeen er op mijn bord werd gesmeten.

Maar al snel werd het mij duidelijk dat deze manier niet de beste was. Ik geraakte van de weg af en kwam overkop in de berm te liggen. Ik kon niet meer goed functioneren en was emotioneel zeer diep gegaan hetgeen ook resulteerde in fysieke (over)vermoeidheid. Nu besef ik dat ik toen al door een rouwproces ging meerbepaald van iemand die nog leeft maar die door de dementie voor een groot stuk een andere persoon geworden was en die niet meer de moeder was die ik gekend heb.

In  2025 dacht ik :  I need help, dit kan ik niet alleen. Ik heb tools nodig om tot rust te komen, om dingen te aanvaarden, om mijn verdriet de vrije loop te laten gaan, mijn verhaal te vertellen. Maar hoe pak je dit nu weer aan, bij wie ga ik aankloppen? 

Er werd mij de richting van rouwbegeleiding geadviseerd en zo kwam ik na een relatief korte zoektocht bij Marianne van "Voel je vrij" terecht. Na tien minuten tijdens onze eerste ontmoeting had ik voor mezelf al besloten dat ik met haar deze woelige zee wou bevaren. Deze warme vrouw luisterde, ze stelde mij op mijn gemak en liet me duidelijk voelen dat het bij haar veilig was om verdriet te hebben en om dit verdriet te tonen.  Ze begreep mij als geen ander, ondermeer door te zeggen dat het volkomen normaal was hetgeen ik voelde en dat rouwen werken is.

Marianne gaf mij bepaalde inzichten en reikte mij tools aan zodoende dat ik alles beter kon plaatsen en waardoor ik alles beter kon aanvaarden. Ik mocht verdriet hebben, ik mocht van links naar rechts geslingerd worden, er mochten goede en slechte dagen zijn. Ik leerde tot mezelf komen en leerde dat verdriet, in dit geval om iemand die nog leeft, niet alleen psychisch maar ook lichamelijk veel energie vraagt.

Qua aanvaarding en in de situatie in zijn geheel heb ik dankzij Marianne grote stappen vooruit gezet dus ik kan stellen dat ik een zeer goede keuze gemaakt heb om een persoon als Marianne naast mij te laten lopen tijdens deze emotionele rollercoaster. Maar vooral, wat ben ik je dankbaar Marianne om te zijn wie je bent, niet alleen als mens maar ook in jouw vakgebied ben je een absolute topper.

Hans